Review: The Lord of the Rings: The Rings of Power – aflevering 3.5 ‘The Lady of Lórien’ & aflevering 3.6 ‘From Valinor’
18 november 2026Thuis ligt achter, de wereld voor. En velerlei paden leiden ons door Schaduw naar de rand van de nacht. Tot de sterren ontbranden in volle pracht. Nevel en schaduw, wolk en schemer. Alles vergaat! Alles vergaat!
Het is dit versje uit The Lord of the Rings dat door mijn hoofd ging tijdens het kijken van de vijfde en zesde aflevering van The Rings of Power. Misschien komt het doordat we steeds dichter bij een van de belangrijkste momenten uit de geschiedenis van Middle-earth komen. Sauron is bezig met zijn grootste meesterwerk, de Ene Ring, en de wereld om hem heen lijkt langzaam maar zeker in zijn greep te raken. Als liefhebber van Tolkiens wereld weet je natuurlijk wat er uiteindelijk gaat gebeuren. Toch blijft het bijzonder om te zien hoe de gebeurtenissen zich ontvouwen en hoe de verschillende verhalen langzaam richting dat onvermijdelijke moment bewegen.
Na de eerste vier afleveringen, waarin behoorlijk wat gebeurde, neemt de serie deze week gas terug. En eerlijk gezegd vind ik dat jammer. Het tempo van de seizoensopening zwakt af en in plaats daarvan krijgen we twee afleveringen waarin veel personages vooral met elkaar in gesprek zijn, wachten op beslissingen of proberen anderen van hun gelijk te overtuigen. Dat hoeft helemaal geen probleem te zijn. Juist de politieke intriges en persoonlijke gesprekken kunnen in Middle-earth voor prachtige televisie zorgen. Maar hier had ik soms het gevoel dat de serie iets te lang op dezelfde plek bleef hangen. Gelukkig zijn er genoeg momenten die mij als Tolkien-liefhebber weer helemaal meenemen.
Sauron blijft daarbij een van de grootste redenen om te blijven kijken. Charlie Vickers weet opnieuw een fascinerende Dark Lord neer te zetten. Wat ik zo sterk vind aan zijn vertolking, is dat hij niet voortdurend hoeft te dreigen om angstaanjagend te zijn. Zijn rustige manier van spreken, zijn berekende glimlach en de overtuiging waarmee hij anderen probeert te manipuleren, maken hem juist zo gevaarlijk. Zijn gevangene Celeborn ondergaat de meest gruwelijke martelingen, maar Sauron lijkt vooral te genieten van de psychologische strijd. Wanneer Celeborn vraagt wat hij uiteindelijk met zijn perfecte wereld wil bereiken, antwoordt Sauron dat zijn grootste geluk bestaat uit het moment waarop iemand zijn wil aan hem onderwerpt. Dat is misschien wel de beste omschrijving van zijn karakter tot nu toe. Hij wil niet alleen heersen over Middle-earth; hij wil dat iedereen denkt en handelt zoals hij dat voor ogen heeft. Gelukkig is Celeborn niet zomaar een personage dat zich laat breken. Zijn liefde voor Galadriel geeft hem de kracht om vol te houden, zelfs wanneer Sauron alles probeert om hem te laten twijfelen.
En dan is er Galadriel. Haar hereniging met Celeborn vind ik misschien wel het mooiste onderdeel van deze twee afleveringen. We hebben haar zo lang gezien als de onvermoeibare krijger die maar één doel voor ogen heeft: Sauron vernietigen. Maar achter die strijdlust zit ook een Elf die haar geliefde heeft verloren en nooit echt de tijd heeft genomen om dat verdriet te verwerken. Ze heeft haar pijn weggestopt door zich volledig op haar vijand te richten. Dat maakt haar personage voor mij zoveel interessanter. Het geeft ook meer betekenis aan de keuzes die ze eerder heeft gemaakt. De gesprekken tussen Galadriel en Celeborn voelen daardoor oprecht. Er is liefde, maar ook ongemak. Er zijn jaren voorbijgegaan en ze zijn allebei veranderd. Niet alles kan zomaar worden hersteld met een omhelzing of een kus. Dat Sauron vervolgens hun hereniging probeert te vergiftigen door zich als Celeborn voor te doen, is een bijzonder gemene streek. En precies wat je van hem verwacht. Hij weet dat Galadriel niet alleen zijn grootste tegenstander is, maar ook iemand die hij persoonlijk wil breken. De strijd tussen die twee blijft voor mij een van de interessantste verhaallijnen van de serie.
Ook Marnûkh krijgt opnieuw een moment dat mij bijblijft. Zijn gevoel voor humor is zelfs tijdens zijn gevangenschap nog aanwezig, maar Sauron weet precies hoe hij hem kan raken: door zijn kinderen te vermoorden. Het is een harde scène, maar wel een die iets toevoegt aan de manier waarop de serie de Orks neerzet. Ik vind het interessant dat we steeds vaker zien dat ook Orks familie, liefde en verdriet kennen. Dat maakt ze niet ineens onschuldig, maar het geeft wel meer diepgang aan een volk dat in veel andere verfilmingen vooral als een anonieme vijand wordt neergezet. Ze zijn geen lomp voer voor zwaarden, maar wezens van vlees en bloed. Sauron begrijpt dat en gebruikt hun gevoelens zonder enige terughoudendheid tegen hen.
Theo lijkt ondertussen steeds meer te beseffen wat zijn keuze voor Sauron betekent. Zijn verzoek om met zijn overleden moeder te mogen spreken wordt afgewezen en wanneer hij Galadriel om hulp vraagt, blijkt hoe moeilijk het is om de ring van zijn vinger te krijgen. De ring heeft hem niet alleen macht gegeven, maar ook volledig in zijn greep gekregen. Het doet denken aan een verslaafde, op zoek naar een volgende high, exact zoals Elijah Wood de macht van de Ring speelde in de originele films. De gesprekken tussen Theo en Galadriel vond ik verrassend sterk. Ze herkennen allebei hoe verlies je leven kan beheersen en hoe gemakkelijk je jezelf daarin kunt verliezen. Het is mooi om te zien dat Galadriel hem niet alleen als een verrader beschouwt, maar ook probeert te begrijpen waarom hij deze keuzes heeft gemaakt. Of Theo nog een kans op verlossing krijgt, blijft natuurlijk de vraag.
De verhaallijn in Númenor begint mij ondertussen wel wat op mijn geduld te testen. Elrond en Gil-galad hebben de hulp van Pharazôn nodig, maar voordat er ook maar één schip richting Middle-earth vertrekt, moeten er de nodige politieke gesprekken worden gevoerd. De terugblik op Elronds broer Elros vind ik gelukkig wel een waardevolle toevoeging. Het blijft bijzonder om meer te leren over de oorsprong van Númenor en de keuze van Elros om zijn onsterfelijkheid op te geven. Als je bekend bent met Tolkiens geschiedenis, weet je hoe belangrijk dit eiland uiteindelijk wordt. Juist daarom wil ik zoveel meer van Númenor zien dan alleen de politieke spelletjes aan het hof. De oplossing die Pharazôn uiteindelijk voorstelt, een huwelijk met Míriel, voelt dan ook vooral als een manier om deze verhaallijn eindelijk verder te helpen. Voor Míriel is het een wrange beslissing, zeker gezien wat we eerder hebben gezien van Pharazôn en zijn vorige vrouw Eärien. Maar als dit ervoor zorgt dat de verschillende partijen eindelijk hun krachten bundelen tegen Sauron, dan hoop ik vooral dat we die gevolgen snel op het scherm gaan zien. Geef mij die schepen, die legers en die confrontatie met de duisternis maar!
Gelukkig is er Khazad-dûm. De strijd tussen Durin en zijn broer Thráin wordt steeds grimmiger en laat zien hoe verderfelijk macht kan zijn. Wanneer Thráin zelfs de kinderen van Durin en Disa bedreigt, wordt duidelijk hoe ver hij inmiddels is afgedwaald. De relatie tussen Durin en Disa blijft voor mij een van de sterkste onderdelen van The Rings of Power. Ik geniet van hun gesprekken, hun onderlinge humor en vooral van de manier waarop ze elkaar blijven steunen wanneer alles om hen heen uit elkaar dreigt te vallen. Juist doordat we zoveel tijd met deze personages hebben doorgebracht, voelt de dreiging voor hun gezin ook persoonlijk. Meer en meer krijg ik het idee dat wanneer ik in Middle-earth geboren zou zijn, ik ook een Dwerg zou zijn geweest.
Gandalf heeft ondertussen minder reden om vrolijk te zijn. Zijn poging om Pallando ervan te overtuigen zich tegen Sauron te keren, loopt uit op een pijnlijke nederlaag. Ik vind het jammer dat Gandalf zo gemakkelijk wordt verslagen. Natuurlijk weten we dat hij zijn volledige kracht nog niet heeft bereikt, maar ik had gehoopt op een indrukwekkendeer confrontatie tussen deze twee tovenaars. De geschiedenis die ze delen, biedt zoveel mogelijkheden. Ik hoop echt dat de serie daar nog iets mee gaat doen, al lijkt het erop dat we op een verdere ontwikkeling moeten wachten.
Ondanks mijn kritiek blijf ik genieten van de wereld die Amazon hier neerzet. Iedere keer wanneer we terugkeren naar Khazad-dûm, Númenor of de duistere gangen van Barad-dûr, realiseer ik me weer hoeveel plezier ik eraan beleef om opnieuw in Middle-earth te mogen rondkijken. Het zijn niet alleen de grote beelden die mij aanspreken, maar juist ook de kleine details en de verwijzingen naar de geschiedenis die Tolkien heeft geschreven. Dat gevoel van een wereld die al duizenden jaren bestaat, met koninkrijken, verhalen en gebeurtenissen die elkaar beïnvloeden, is precies wat ik zo mooi vind aan zijn werk. Het is natuurlijk niet hetzelfde als de magie die Peter Jackson op het witte doek wist te brengen, maar ik blijf het bijzonder vinden dat we deze wereld op zo’n grote schaal verder kunnen ontdekken.
En dan die laatste minuten! Celeborn blijkt het geheim van de Elfenringen niet te hebben prijsgegeven. De ontbrekende sleutel is Galadriels dolk, gemaakt van goud en zilver uit Valinor. Maar Celebrimbors hamer is onbreekbaar en kan zelfs niet door drakenvuur worden gesmolten. Wanneer Celebrimbor als verschijning Sauron erop wijst dat er maar één plek is waar voldoende hitte te vinden is, weten we eigenlijk al genoeg. De camera hoeft de Doemberg niet eens nadrukkelijk in beeld te brengen. Als kenner weet je onmiddellijk waar dit naartoe gaat. En ik moet eerlijk zeggen: op dat moment zat ik weer helemaal op het puntje van mijn stoel. Sterker nog, het kippenvel vloog over mijn lichaam.
Deze twee afleveringen zijn voor mij niet het hoogtepunt van het seizoen. Het tempo ligt lager dan ik had gehoopt en vooral de gebeurtenissen in Númenor hadden wat mij betreft sneller mogen verlopen. Maar er zitten ook prachtige momenten tussen. Galadriel en Celeborn raken me, Sauron blijft fascineren en de ontwikkelingen in Khazad-dûm houden de spanning erin. Bovendien voelt het alsof alle puzzelstukjes eindelijk op hun plaats beginnen te vallen. Ik kijk dan ook met veel nieuwsgierigheid uit naar de laatste twee afleveringen. We weten waar Sauron naartoe werkt, we kennen de geschiedenis die hieruit voortkomt en toch wil ik zien hoe deze serie dat moment tot leven gaat brengen. Want hoe vaak je ook terugkeert naar Middle-earth, de aantrekkingskracht verdwijnt nooit. Er is altijd weer een nieuw pad om te bewandelen, een vergeten geschiedenis om te ontdekken en een verhaal dat je opnieuw weet te raken. De schaduw wordt langer. De Doemberg wacht. En ergens daar, in het vuur van Mordor, komt de Ene Ring steeds dichterbij.
