Review: Hot Wheels Infinite Rush

We leven in een tijd waarin racegames tot de absolute top van de game-industrie behoren. Kijk alleen al naar het eerder dit jaar verschenen Forza Horizon 6 en het wordt direct duidelijk hoe ver het genre inmiddels is geëvolueerd. Gigantische open werelden, verbluffende graphics, een haast eindeloze hoeveelheid content en een simulatie die toegankelijk genoeg blijft voor een breed publiek. Moderne racegames proberen alles tegelijk te zijn.

Maar wat als je daar helemaal geen behoefte aan hebt? Wat als je geen honderden auto’s wilt afstellen, geen tientallen statistieken wilt vergelijken en geen uren wilt besteden aan het perfectioneren van je ideale voertuig? Wat als je gewoon wilt racen, springen, driften en vooral heel veel plezier wilt hebben? Dan is Hot Wheels Infinite Rush misschien wel precies de game waar je naar op zoek bent.

Ontwikkelaar Milestone is geen onbekende binnen het racegenre. Met franchises als MotoGP, RIDE en Monster Energy Supercross heeft de studio al jarenlang ervaring met snelle tweewielers en realistische racesimulaties. Toch heeft de ontwikkelaar in het verleden ook bewezen dat het de kunst van het luchtige arcadegevoel uitstekend beheerst. Dat zagen we eerder al bij Hot Wheels Unleashed uit 2021 en het vervolg dat twee jaar later verscheen. Beide games brachten de iconische speelgoedautootjes succesvol naar moderne consoles. Dit keer kiest Milestone echter voor een compleet nieuwe richting. De naam Unleashed is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor Hot Wheels Infinite Rush. En dat is een veelzeggende keuze.

Deze nieuwe game probeert namelijk niet simpelweg voort te bouwen op zijn voorgangers. In plaats daarvan gooit Milestone het over een compleet andere boeg. Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar in eerste instantie even aan moest wennen. Wanneer je net uit een game als Forza Horizon 6 komt, voelt Infinite Rush aanvankelijk als een stap terug. En dat klinkt veel negatiever dan ik het eigenlijk bedoel. Want hoe langer ik speelde, hoe meer ik besefte dat deze vergelijking eigenlijk helemaal niet eerlijk is. Hot Wheels Infinite Rush probeert namelijk helemaal niet te concurreren met de grote namen binnen het genre. De game wil geen technische demonstratie zijn. Het wil geen simulator zijn. Het wil niet de meest uitgebreide racegame van dit moment zijn. Sterker nog: de game voelt soms alsof je terugkeert naar het Xbox 360-tijdperk. En dat bedoel ik juist als een compliment.

Denk eens terug aan die periode. Niet iedere game hoefde destijds een gigantische open wereld te hebben. Niet iedere titel moest honderden uren aan content bevatten. Veel games draaiden simpelweg om één ding: plezier. En precies daar blinkt Hot Wheels Infinite Rush in uit. Waar eerdere Hot Wheels-games spelers vooral over vaste circuits stuurden, kiest Infinite Rush voor een volledig open speelwereld. Je kunt vrij rondrijden en zelf bepalen waar je naartoe gaat, welke races je wilt starten en met welk autootje je dat doet. Dat klinkt misschien als een kleine verandering, maar het zorgt ervoor dat de game een compleet andere sfeer krijgt. Want Milestone vergeet tijdens geen enkel moment dat Hot Wheels uiteindelijk speelgoed is.

Toen ik vroeger met mijn eigen autootjes speelde verzon ik complete verhalen. Achtervolgingen. Stunts. Rampen. Geheime missies. Mijn fantasie kende geen grenzen. En precies dat gevoel weet Infinite Rush verrassend goed te vertalen. De wereld bestaat uit herkenbare elementen: grote wegen, wolkenkrabbers, woonwijken, parken en industriële gebieden. Maar daar blijft het niet bij. Tussen de gebouwen door slingeren de iconische oranje Hot Wheels-banen. Loopings zweven hoog boven de stad. Gigantische speelgoedobjecten domineren het landschap. Auto’s worden gelanceerd alsof de wetten van de natuurkunde simpelweg niet bestaan. Op een bepaald moment moest ik zelfs terugdenken aan de speelmat die vroeger op de vloer van mijn slaapkamer lag. Je kent ze vast nog wel: zo’n kleed met wegen, huizen en een complete stad erop afgebeeld. Daar beleefden mijn Hot Wheels-auto’s hun grootste avonturen. En terwijl ik door de open wereld van Infinite Rush reed, had ik voortdurend het gevoel dat die speelmat ineens tot leven was gekomen. Dat is misschien wel de grootste kracht van deze game.

Naarmate je verder komt, worden nieuwe gebieden vrijgespeeld en verandert de omgeving steeds verder. Dat zorgt voor voldoende variatie en stimuleert je om op ontdekkingstocht te gaan. En dat ontdekken wil je ook daadwerkelijk doen. De wereld zit namelijk vol verborgen geheimen. Er zijn kortere routes, verborgen schatten, uitdagingen en natuurlijk nieuwe auto’s om vrij te spelen. Want ook dat iconische verzamelgevoel uit je jeugd is volledig aanwezig. Nieuwe races leveren beloningen op. Andere racers dagen je uit. Overal in de wereld vind je speelgoedverpakkingen die nieuwe voertuigen bevatten. Voor je het weet, ben je niet langer bezig met het winnen van races, maar met het uitbreiden van je verzameling. En eerlijk? Dat voelde verrassend vertrouwd.

Nee, het systeem is niet zo diepgaand als in Forza Horizon. Je gaat hier geen uitgebreide instellingen aanpassen of uren besteden aan het finetunen van je auto. Dat hoeft ook niet. De verschillen tussen de auto’s blijven overzichtelijk. De ene wagen is sneller, de andere accelereert beter en weer een andere blinkt uit in het maken van scherpe bochten. Eigenlijk koos ik mijn favoriete auto’s om dezelfde reden als vroeger. Omdat ze er gewoon ontzettend cool uitzagen. De game verdeelt de voertuigen over vier verschillende categorieën: Drifter, Speeder, Versatile en Titan. Dat zorgt voor voldoende afwisseling zonder dat het ingewikkeld wordt.

Dat toegankelijkheidsprincipe zie je overal terug. Milestone heeft de gameplay bewust eenvoudig gehouden, waardoor de game geschikt is voor vrijwel iedere leeftijdsgroep. Kinderen kunnen zonder problemen hun eerste races rijden, terwijl oudere spelers juist worden aangemoedigd om alles te verzamelen. Toch zorgde die toegankelijkheid er bij mij in eerste instantie voor dat de game iets té eenvoudig aanvoelde. De eerste uren won ik vrijwel iedere race zonder enige moeite. Zelfs wanneer ik compleet uit de bocht vloog, van de baan af reed en opnieuw mijn weg moest zoeken, slaagden de computergestuurde tegenstanders er nauwelijks in om mij in te halen. Gelukkig kun je de moeilijkheidsgraad aanpassen, en dat bleek voor mij een absolute noodzaak. Pas toen ik de uitdaging verhoogde, veranderde de game van “wel wat kinderlijk” naar “dit is eigenlijk best leuk”.

Wat daarbij opvalt, is dat schade nauwelijks een rol speelt. Bots je tegen een lantaarnpaal? Geen probleem. Rijd je door een bushokje heen? Geen probleem. Gebruik je te veel boost en schiet je volledig van de weg af? Nog steeds geen probleem. Je auto blijft intact en de omgeving reageert alsof alles van plastic is gemaakt. Hekken vliegen omver, objecten verdwijnen en obstakels breken zonder enige consequentie. Dat haalt een deel van de uitdaging weg, maar tegelijkertijd past het perfect binnen de fantasiewereld die de game probeert neer te zetten. Sterker nog, het deed me regelmatig denken aan LEGO City Undercover, waarin chaos en plezier belangrijker waren dan realisme. Tijdens de races komt die filosofie het sterkst naar voren. Loopings gaan over in gigantische sprongen. Boosts katapulteren je door de lucht. De ene stunt volgt de andere op.nHet is chaotisch, kleurrijk, en het voelt alsof iemand de fantasie van een kind rechtstreeks naar het scherm heeft vertaald.

Juist daarom is het zo jammer dat de game regelmatig wordt onderbroken door laadschermen. Normaal gesproken stoor ik me daar niet zo snel aan, maar Infinite Rush bevat er simpelweg te veel. Bovendien duren ze net iets langer dan je tegenwoordig gewend bent. En dat is zonde, want juist een game die draait om snelheid en constante actie zou eigenlijk geen moment mogen stilvallen. De statische laadschermen met langzaam oplopende percentages haalden mij meerdere keren uit de ervaring. Ook dat voelde weer als een herinnering aan het Xbox 360-tijdperk. Alleen dit keer niet op een positieve manier.

Maar, ondanks dit kleine puntje kritiek heb ik me uitstekend vermaakt met Hot Wheels Infinite Rush. Maar tijdens het spelen besefte ik ook hoe verwend we tegenwoordig zijn geworden. Wanneer je een game als Forza Horizon 6 hebt gespeeld, zie je voortdurend wat Infinite Rush níét doet. Het is minder diepgaand, indrukwekkend en ambitieus. Op vrijwel ieder technisch vlak legt het het af tegen de grote concurrentie. Maar weet je Dat maakt eigenlijk helemaal niets uit. Want soms hoeft een game niet de grootste, de mooiste of de meest uitgebreide te zijn. Soms hoeft een game alleen maar leuk te zijn.

Als ik morgen met mijn jonge nichtje een racegame zou spelen, dan weet ik vrijwel zeker welke titel ik zou opstarten. Niet Forza Horizon 6. Dan wordt het Hot Wheels Infinite Rush. Want deze game probeert niet de ultieme racesimulator te zijn. Het probeert een digitale speelgoeddoos te zijn waarin fantasie centraal staat. En daarin slaagt het verrassend goed.

Hot Wheels Infinite Rush is een game voor iedereen. Je hoeft geen racefanaat te zijn om ervan te genieten. Je hoeft zelfs geen grote gamer te zijn. Het enige wat je nodig hebt, is een beetje fantasie. En ergens tijdens het spelen gebeurde er iets bijzonders. Ik zag die oude speelmat op mijn slaapkamer weer voor me. Alleen lag die deze keer niet op de grond, maar verscheen hij in 3D op mijn televisie. Even was ik weer dat jongetje van zes jaar oud met een stoere Hot Rod.met vlammen op de zijkant. Ik speelde weer met mijn Hot Wheels.